ورود به سایت  --- 
 
نقش پیاده راه سازی در طراحی شهری

» نقش پیاده راه سازی در طراحی شهری

انسان قرن بیستم به خاطر غلبه تفکر تجدد طلبی، شتابزدگی و سطحی نگری در ارتباط و برخورد با مسائل و دستاوردهای مدرنیته از فهم معانی مدرنیته که همان فهم محیط و تبع آن فهم خویش انسانی بود غافل ماند و تلاشش برای ارتباط با محیط منجر به تجسد کالبدی شده است که امروز حرکت وسایل نقلیه را به نظاره نشسته است و برای گریز از این هیاهوی فضا، معابر را بدون حضور طی می‌کند تا در انزوای خود پناه بگیرد. 1(پاکزاد : 1385) از یک سو سرسپردگی بیش از حد شهرسازی معاصر به نیازهای حرکت سواره و غفلت از ساماندهی فضاهای پیاده منجر به افول کیفیت محیط شهری و افول ارزش‌های فرهنگی و بصری در فضاهای شهری شده است  

و از سوی دیگر عدم وجود فضایی برای مناسبات اجتماعی سبب تشویق نوعی فردگرایی و تنوع شده است که تشدید انزوا، از خود بیگانگی و جدایی گزینی و در نهایت امر بی‌اعتمادی را در بر خواهد داشت. از طرف دیگر “توزیع نیازمندی‌ها تقاضای سیری ناپذیری برای دسترسی بوسیله وسایل نقلیه شخصی ایجاد می‌کند که در نتیجة آن شکل‌گیری شهرها براساس خیابان‌ها و نادیده گرفتن سایر کاربری‌های ممکن را رقم می‌زند."  2(اپلیارد : 1983) بخاطر ازدحام ناشی از وسایل نقلیه محیط شهر عابر پیاده از معابر به اجبار و برای عبور سریع و دسترسی به مقصد خود استفاده می‌کند. 
از مبدا اجتماعی مسیرهای پیاده به عنوان بهترین بستر حیات شهری مطرح می‌باشند. متناسب با میزان مطلوبیت محورهای پیاده از حیث ایمنی و کاربری موجود در آنها، می‌توانند محلی باشند که شهر در آنها به نمایش درمی آید «در واقع مسیرهای پیاده حضور طولانی‌تر مردم در محیط شهری را فراهم می‌کنند. در فضای مسیر پیاده امکان ملاقات، گفتمان و تبادل افکار و نظریات با انواع سلیقه‌ها از هر طبقه به گونه‌ای مطمئن فراهم می‌شود». 
 

 نویسندگان :

 

حدیثه عسگری تفرشی 
شهرام رضایی  -  
کارمند شهرداری منطقه 19 - رئیس اداره شهرسازی منطقه 19-ناحیه 3
 

 کد : 311450


  نظرات


تاریخ انتشار اثر:  1388/11/25 تعداد مشاهده: 539  | چاپ مطلب : print